วันแรก

กว่าแม่จะได้เริ่มเขียนไดก็ผ่านมา 1 อาทิตย์พอดีที่เราได้เจอกัน

ใจจริงแม่คิดไว้นานมากๆแล้วว่าจะเขียนไดเกี่ยวกับหนูตั้งแต่เริ่มท้อง

แต่กลายเป็นว่า

ช่วงที่ท้องหนูแม่มีอาการแพ้หนักมากๆ มองหน้าจอคอมนานๆไม่ได้เลย มันจะเวียนหัว คลื่นไส้ตลอด

ก็เลยคิดว่า พอคลอดหนูนี้แหล่ะ จะต้องเขียนให้ได้

 ...... ผ่านไป 1 อาทิตย์ ......

เริ่มจากตรงไหนดีนะ

อืมมมมมมม

ชื่อจริง อิสยาห์ ชื่อเล่น ลูกป่าน

หนูเกิดวันที่ 26 พฤษภาคม 2008

เพศชาย คลอดด้วยวิธีการผ่าตัด

น้ำหนักตัวแรกเกิดของหนูคือ..... 3.5 กก.

แม่คิดว่าตอนที่หมอเอาหนูออกมาตอนแรกคนในห้องผ่าตัดต้องกรี๊ดแน่ๆ (-..-")

สาเหตุที่หนูต้องคลอดโดยการผ่าตัดก็เกิดจากหลายสาเหตุ

เริ่มจากวันที่แม่เริ่มเจ็บท้องคือเย็นวันที่ 25 พฤษภาคม

แม่ก็ทนเจ็บอยู่จนถึงตี 3 กว่าๆ(26 พฤษภาคม)

จนไม่ไหวแล้ว ปลุกป๋าว่าทนไม่ไหวล่ะนะ

ป๋าก็พาแม่ไปโรงพยาบาลใกล้บ้านที่แม่ฝากท้องก่อน

พอถึงโรงพยาบาลพยาบาลก็รับตัวแม่ไว้

แล้วก็เริ่มจากพยาบาลมาวัดขนาดปากมดลูกของแม่ว่าเปิดเท่าไหร่แล้ว

ขอบอกว่าแม่ไม่เคยรู้เลยว่า คำว่าวัดขนาดปากมดลูกว่าเปิดเท่าไหร่เนี้ยเค้าวัดกันยังไง

(นึกว่าเอาไม้บรรทัดมาวัด -*-)

มาได้รู้ซึ้งก็คราวนี้แหล่ะว่า... เจ็บมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

เจ็บจนลืมตัวร้องกรี๊ดออกมา

ตอนตี3กว่าๆ ปากมดลูกเปิดไป 1 เซนฯ

อาการเจ็บท้องปวดเป็นระยะๆทุกๆ10นาที

พยาบาลก็บอกให้แม่นอนรอคลอดไปก่อนแล้วก็ให้ป๋าหนูกลับไปรอที่บ้าน

T^T

แม่เลยนอนโอดโอยอยู่ที่โรงพยาบาลเพียงลำพัง

เรื่องมันยุ่งก็ตอนเช้าของวันที่ 26 พฤษภา นี้แหล่ะ

พยาบาลมาขอวัดปากมดลูกอีกรอบ เพราะตอนนี้แม่เริ่มปวดถี่ขึ้นแล้ว

จาก10นาทีปวดครั้งนึงก็กลายเป็นปวดทุกๆ4-5นาที

ปรากฎว่าปากมดลูกยังอยู่ที่ 1 เซนเหมือนเดิม

>"<

ปากมดลูกไม่ยอมขยาย

ง่า ปวดสุดๆ หนูก็พยายามดิ้นๆๆๆๆ

พยาบาลเห็นว่าคงจะไม่ดีแน่ๆแล้ว

เลยโทรตามคุณหมอ คุณหมอก็เข้ามาตรวจปากมดลูกซ้ำอีก

T^T

(เจ็บนะค่ะ)

คุณหมอบอกว่าให้ลองรออีก2ชม. ถ้ายังไม่ขยายเพิ่มคงต้องส่งตัวไปอีกโรงพยาบาล

(โรงพยาบาลที่ป๋าพาแม่ไปไม่มีหมอที่จะทำการผ่าตัดได้จ๊ะ)

แม่ก็นอนรอๆๆๆ ปวดๆๆๆ หนูก็ดิ้นๆๆๆๆ

2 ชม.ผ่านไปคุณหมอมาอีกครั้ง

พร้อมการวัดปากมดลูก

T^T

(เจ็บนะค่ะ)

แล้วก็ตัดสินใจฟันธงว่าให้ส่งตัวไปอีกโรงพยาบาล

ระหว่างนั้นป๋าหนูก็นั้งรอแม่อยู่ด้านหน้าห้องรอคลอดแล้ว

แล้วก็ขึ้นรถของโรงพยาบาลไปพร้อมกับแม่ด้วย

ระหว่างทางป๋ากับแม่จับมือกันแน่นไปตลอดทาง ไม่คิดว่าการคลอดหนูจะเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้

พอไปถึงโรงพยาบาล(อีกที่หนึ่ง - -*)

แม่ก็โดนพาเข้าห้องรอคลอด ป๋าหนูต้องรอด้านหน้าอีกเช่นเคย

ในห้องรอคลอดพยาบาลก็มาวัดปาดมดลูกแม่อีกครั้ง

ปรากฎว่า 1 เซนไม่ขยับเพิ่มเติม -*-

แต่หนูเริ่มดิ้นแรงมากขึ้นทุกทีๆๆ

แม่นอนรออยู่ประมาณ 10 นาที

พยาบาลก็มาบอกแม่ว่า คุณหมอให้ลัดคิวผ่าตัดทันที

เพราะหนูดิ้นแรงมากแม่เองก็เริ่มไม่ไหวแล้ว ตาลาย ปวดจนขาสั่น

ระหว่างที่แม่โดนเข็นออกมาจากห้องรอคลอดเพื่อไปยังห้องผ่าตัด

ป้าต่ายก็มาถึงพร้อมกับป้าแอนพอดี

ป้าต่ายเดินไปส่งแม่ถึงห้องผ่าตัด

ระหว่างทางป้าต่ายเอามือลูบหัวแม่ตลอดทาง

ทำให้แม่รู้สึกว่าไม่ว่าจะกี่ปีๆที่ผ่านไป แม่ก็ยังคงเป็นเด็กและเป็นน้องที่ต้องการการปกป้องจากป้าต่าย

ไม่ว่าวันนี้แม่จะเรียนจบ ทำงาน แต่งงาน รับผิดชอบตัวเองเต็มที่

แต่เมื่อวันที่แม่เจ็บปวดแม่ก็ยังต้องการพี่สาวที่คอยปกป้องแม่เสมอ

(อ๊ะ...แม่นอกเรื่อง *-*)

พอถึงห้องคลอดแม่ก็โดนโปะยาแล้วก็สลบไม่รู้เรื่องเลย

ง่า อดเห็นหนูตอนแรกเกิดเลย เสียดายจัง

แม่มาฟื้นอีกครั้งก็ที่ห้องพักแวบแรกก้เห็นป๋าหนู ป้าต่าย ป้าแอน

อยู่กันครบเลยแต่ไม่เห็นหนู - -* ป๋าหนูบอกว่าอยู่ในห้องของพยาบาล

คืนนี้พยาบาลจะดูแลหนูให้ 1 คืน เพราะแม่ดุหนูไม่ไหวแน่ๆ

กว่าเราจะได้เจอกันก็เช้าของอีกวันนึง

แวบแรกที่เห็นหนูแม่คิดในใจเลยว่า อะไรจะเหมือนแม่ขนาดน้านนนนน

ตา จมูก ถอดแม่มาเป๊ะๆๆๆ ได้ผิวขาวๆจากป๋าไปอย่างเดียว อ่าโลงอก(ก็แม่ตัวดำนี่นา - -*)

สรุปว่าแม่ต้องอยู่โรงพยาบาล 4 วัน

ระหว่างที่แม่อยู่โรงพยาบาลป๋าก็จัดการทำเอกสารทุกสิ่งทุกอย่างของหนูจนเสร็จ

แม่รู้สึกเลยว่า แม่โชคดีมากๆที่ได้แต่งงานกับป๋าของหนู

ป๋าของหนูเป็นผู้ชายที่น่ารักมากๆ รักครอบครัว รักแม่มาก

(อ๊ะ..แม่นอกเรื่องอีกแล้ว *-*)

วันนี้ก็ครบ 7 วันที่หนูเกิดมาแล้วนะจ๊ะ

ขอบคุณพระเจ้าสำหรับลูกป่านตัวน้อยๆค่ะ

ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันนี้ 

ไดหน้าแรกแม่ย้าวยาวเนอะลูก ที่จริงมีเรื่องอีกเยอะแยะเลยที่อยากเขียนลงไป

แต่เอาไว้วันหลังบ้างเนอะ

เป็นเด็กดีนะจ๊ะลูกป่านของแม่

^^